Γράφει ο Θανάσης Μανάρας

Άστο...δεν πειράζει...για καλό είναι...μην απορείς...άσε να νομίζουν ότι σε θάβουν, την ώρα που εσύ ανθίζεις...γιατί είσαι σπόρος αγάπης...άσε να σου βάζουν εμπόδια, την ώρα που εσύ γιγαντώνεσαι..γιατί ξέρεις να ευλογείς το κάθε εμπόδιο επειδή γνωρίζεις ότι θα βγει σε κάλο...άσε να σου ρίχνουν χολή, την ώρα που σε καθαρίζει ο ουρανός...γιατί μόνο αυτός ξέρει τι είσαι...άσε να λένε ότι δε μπορείς... την ώρα που φτάνεις στο τέρμα των δοκιμασιών, κι αχνοφαίνεται η κορυφή...γιατί εκεί βαδίζεις...κι από εκεί όλα είναι ασήμαντα...όλα είναι. μικρά...εσύ έχεις μόνο ένα όπλο...την υπομονή...γιατί ξέρεις...γιατί το έχεις ξαναπεράσει, και πια έχεις εμπειρία...τίποτα δεν είναι τυχαίο..τίποτα δεν είναι περιττό...ο ενάντιος άνεμος είναι. αυτός που απογειώνει το αεροπλάνο..το αντίθετο τράβηγμα είναι. η αίτια που εκτοξεύεται το βέλος...και οι δοκιμασίες είναι το σκαλοπάτι που θα ανεβείς...εσύ αυτό που ξέρεις...έναν κριτή έχεις...και είναι ο ίδιος που δίνει την υπομονή...και είναι ο ίδιος που θα μιλήσει όταν έρθει η ώρα...για σένα μπορεί να αργεί...έτσι φαίνεται...πίστεψε με όμως...κάτι κάλο γίνεται...σε φιλώ...να γελάς..μοιάζεις με αναπάντεχη χαρά..λίγο πριν το πρώτο δάκρυ

Rate this item
(2 votes)
Last modified on Wednesday, 21 November 2018 12:36
© 2018 Web Artistic All Rights Reserved. Designed By Web Artistic