Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω…

Βαγγέλης Κατσιγιάννης

Σαν βόμβα έσκασε η είδηση ότι ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 63 ετών, σήμερα τα ξημερώματα από ανακοπή καρδιάς ενώ βρισκόταν στην εξοχική του κατοικία στον Πτελεό Βόλου. Μάλιστα 3 ημέρες πριν είχε δώσει την τελευταία του συναυλία στο δημοτικό θέατρο Βόλου «Μελίνα Μερκούρη».

Ο Λαυρέντης (όλοι έτσι τον αποκαλούσαν κατά βάση και όχι με το επώνυμο του, γιατί τον ένιωθαν σαν φίλο), ξεκίνησε δειλά δειλά από τα τέλη της δεκαετίας του 70 να βγαίνει στο προσκήνιο και συγκεκριμένα το 1978 όταν έβγαλε τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών με τίτλο «Gaspar».

Στην συνέχεια τη δεκαετία του 80 σημείωσε τις πρώτες του μεγάλες επιτυχίες. Ενδεικτικά το 1982 κυκλοφορεί το «Armagedon», το 1983 με το συγκρότημά του, τους Τερμίτες, το ομώνυμο άλμπουμ, το 1985 το άλμπουμ «Αμαρτωλή Μαρία», ενώ ο κύκλος των «Τερμιτών» κλείνει με το δίσκο «Περιμένοντας τη βροχή» που περιείχε ένα τραγούδι που κάνει αίσθηση μέχρι και σήμερα, το «Πόσο σε θέλω»!

Τη δεκαετία του 90, έφτασε στο απόγειο της επαγγελματικής του καριέρας, όταν το 1991 κυκλοφόρησε το «Διδυμότειχο Blues», που αργότερα όπως είχε αποκαλύψει και ο ίδιος ήταν αφιερωμένο στους φαντάρους όλης της χώρας αλλά και σε όσους βρίσκονταν μακριά από το σπίτι τους και τον τόπο τους! Το 1993 βγήκε ο δίσκος «Ρίξε κόκκινο στη νύχτα» με το τραγούδι «Μικρός τιτανικός» να ξεχωρίζει, το 1995 το «Παράθυρα που κούρασε η θέα», το 1997 με τις μελωδικές μπαλάντες, ο «Νότος» και «Ένας Τούρκος στο Παρίσι» οι οποίες έγραψαν ιστορία και τέλος το 1999 με το δίσκο «Έτσι δραπετεύω από τις παρέες», με το τραγούδι «και τι ζητάω» να μένει ανεξίτηλο στις μνήμες όλων!

Την περίοδο 2000-2010 συνέχισε τις καλλιτεχνικές δημιουργίες και συνεργασίες, τραγουδώντας το πολύ αγαπητό «Ο σουλτάνος της Βαβυλώνας, ενώ το 2001 ερμηνεύει το soundtrack της ταινίας του Νίκου Ζαπατίνα «Ένας κι ένας»… το εξαιρετικό «Έλα ψυχούλα μου». Το 2002 με το δίσκο «Το διάλειμμα κρατάει δυό ζωές» και τα τραγούδια «Μάτια δίχως λογική» (ίσως το καλύτερο που έχει τραγουδήσει ποτέ), «τερατάκια της τσέπης»… εντυπωσιάζει για άλλη μια φορά το κοινό. Το 2005 κυκλοφορεί το single «Χρειάζεται ένα θαύμα εδώ», σε συνεργασία με το Διονύση Τσακνή και το Φίλιππο Πλιάτσικα. Το 2006 βγάζει το δίσκο «Ήρωες με καρμπόν», ενώ παράλληλα σημειώνει τεράστιες επιτυχίες με τις εμφανίσεις του σε μουσικές σκηνές όπως ο «Ζυγός» στην Αθήνα και το «Φιξ» στη Θεσσαλονίκη, έχοντας συνεργαστεί με πληθώρα πολύ μεγάλων καλλιτεχνών όπως η Τάνια Τσανακλίδου, ο Γιώργος Νταλάρας, ο φίλος του, Σάκης Μπουλάς, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο «κολλητός» του Γιάννης Ζουγανέλης και άλλοι. Τέλος το 2008 κυκλοφόρησε το άλμπουμ με δύο CD και ένα DVD με τίτλο «Τόσα χρόνια μιαν ανάσα».

Παντρεύτηκε το 1992 και είχε μια κόρη. Όπως είχε δηλώσει ο ίδιος «Η γυναίκα μου, με έσωσε από τα επικίνδυνα πράγματα. Από τα ναρκωτικά συγκεκριμένα. Σε ένα από τα πρώτα μας ραντεβού, είχαμε κάνει ένα «τσιγάρο» νωρίτερα και όταν συναντηθήκαμε το βράδυ, δεν καταλάβαινα τι έλεγε και δε μπορούσα να μιλήσω. Μάλιστα μια φίλη της που ήταν μαζί μας είπε «τι είναι τούτος». Από τότε και μετά είπα το κόβω, προτιμώ να ζήσω λίγο παραπάνω». Ενώ σε μια άλλη συνέντευξη του δήλωσε «Αν η μουσική είναι η μισή μου ζωή, η κόρη μου και η γυναίκα μου είναι η άλλη μισή. Για αυτούς αγωνίζομαι. Άλλωστε τους το εξέφρασα και με το δίσκο «Τόσα χρόνια μιαν ανάσα». Βέβαια πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου είναι και η αγάπη του κόσμου».

Άλλο ένα πάθος του και μια μεγάλη του αγάπη ήταν και ο Παναθηναϊκός. Από μικρός με τον πατέρα του στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας (άλλωστε στη γύρω περιοχή μεγάλωσε) να παρακολουθεί το Δομάζο, τον Αντωνιάδη, το Λουκανίδη, τον Καμάρα και να φωνάζει συνθήματα υπέρ της αγαπημένης του ομάδας. Συνέχισε να βρίσκεται κοντά στο σύλλογο σε όλα τα αθλήματα ακόμα και όταν «μεγάλωσε» τόσο ηλικιακά, όσο και επαγγελματικά.

Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι ο Λαυρέντης στιγμάτισε τα παιδικά, εφηβικά, φοιτητικά… με μια λέξη νεανικά χρόνια πολλών ανθρώπων. Στις χαρές, στις λύπες, στις απογοητεύσεις, στις μελαγχολίες, στις αγωνίες, στους έρωτες… σε πολλές μεγάλες και μικρές στιγμές της ζωής του καθενός ήταν εκεί. Με τις μελωδίες του, με τους στίχους του, με τη φωνάρα και με την ψυχή του, που την έδινε σε κάθε δευτερόλεπτο της ερμηνείας του.

Καλό ταξίδι ΜΕΓΑΛΕ!

 

Υ.γ  Τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα ευτύχισα να τον δω και να τον ακούσω από κοντά αρκετές φορές, τόσο σε υπαίθριες συναυλίες, όσο και σε νυχτερινά κέντρα. Μάλιστα 2 φορές μέσα στο 2019… Πάντα περίμενες από αυτόν το κάτι ξεχωριστό, πάντα είχε να δώσει το κάτι παραπάνω.

Υ.γ2  Χαιρετισμούς στο φίλο σου και φίλο μας Σάκη Μπουλά, που έφυγε κι αυτός τόσο άδικα και σύντομα. Σίγουρα εκεί ψηλά θα «βάλετε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρετε», δεν έχω καμία αμφιβολία!