Καλώς ήρθες στην πόλη σου

Διανύουμε πλέον και επισήμως την περίοδο της μετακόμισης.

Ένας μεγάλος αριθμός εν δυνάμει φοιτητών έχει επιδοθεί στο ψάξιμο σπιτιών, επίπλων, σκευών και ό,τι χρειάζεται για να εξοπλιστεί πλήρως ένα φοιτητικό σπίτι. Στο σπίτι το οποίο θα ζήσει στιγμές που θα χαραχτούν για πάντα στην μνήμη του. Στιγμές τις οποίες θα αναπολεί και θα νιώθει να τον πλημμυρίζει νοσταλγία. Θα γνωρίσει άτομα που θα καθορίσουν τις προαναφερθείσες στιγμές, το πόσο θα αλλάξει και θα ωριμάσει, άτομα που θα στιγματίσουν τις πρώτες αναμνήσεις της ανεξαρτησίας του.

Καθώς ευχόμαστε ό,τι καλύτερο σε αυτά τα παιδιά, φοιτητικά χρόνια γεμάτα επιτυχίες και μόνο όμορφες αναμνήσεις, δεν μπορούμε να μην αναρωτιόμαστε τι θα γίνει με εμάς τους υπολοίπους, που πρόσφατα κλείσαμε την πόρτα του φοιτητικού μας σπιτιού και παραδώσαμε τα κλειδιά στον ιδιοκτήτη. Που το σπίτι αυτό, που γνωρίζαμε κάθε γωνιά του, αγαπήσαμε ακόμη και τα ελαττώματά του, πλέον θα ανήκει σε κάποιον άλλον που σίγουρα δεν πρόκειται να το αγαπήσει όσο το αγαπήσαμε εμείς.

Σε όλο αυτό το συναισθηματικό κουβάρι προστίθεται και το γεγονός του επαναπατρισμού, της επιστροφής στο πατρικό σου. Γονείς, υποχρεώσεις που δεν μπορείς να αποφύγεις και τα πρώτα χαστούκια της πραγματικής ενήλικης ζωής. Το πρώτο έρχεται αργά αργά τις πρώτες μέρες που μένεις ξανά με κόσμο και συνειδητοποιείς ότι αναγκαστικά πρέπει να αφήσεις πίσω κάποιες από τις συνήθειές του να μένεις μόνος σου. Το δεύτερο παίρνει σειρά και έρχεται όταν συνειδητοποιείς και εμπράκτως ότι έχεις κάποιο βασικό εφόδιο (βλέπε πτυχίο), το οποίο πρέπει να αξιοποιήσεις κάπως, για να μπορέσεις να ζήσεις, να συντηρείσαι και μόνος σου. Το τρίτο χαστούκι και αρκετά – για μένα τουλάχιστον – καθοριστικό είναι το ερώτημα Και τώρα; Τι θα κάνω με τη ζωή μου; Και τότε αρχίζει το ψάξιμο για μεταπτυχιακά ή άλλες εναλλακτικές ως προς την επέκταση γνώσεων σχετικά με το γνωστικό σου αντικείμενο και μαζί πάει και το άγχος του αύριο.

Ανάμεσα στην ενήλικη φοιτητική ζωή και στην πραγματική ενήλικη ζωή εντοπίζονται κάποιες βασικές διαφορές. Ενδεικτικά, η πραγματική ενήλικη ζωή δεν είναι μια ζωή που μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις με την δικαιολογία Έλα μωρέ, είναι φοιτητής/τρια, ασ’ τον/την να το χαρεί, δεν μπορείς να πεις πως θα κάνεις κάτι μη παραγωγικό  που σε ευχαριστεί όλη μέρα, γιατί έχεις εσύ ο ίδιος πλέον την ευθύνη του εαυτού σου και σε αυτό δεν χωράει η μη παραγωγικότητα σε πλαίσιο πέραν της ξεκούρασης.

Πέρα από αυτά τα χαστούκια όμως, τα οποία φαντάζουν αρκετά απαισιόδοξα οφείλω να ομολογήσω, πρέπει να τονιστούν και τα θετικά της όλης κατάστασης. Ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας, το οποίο όσο τρομακτικό και να φαίνεται, αξίζει κάθε μία από τις θυσίες του, καθώς η ανταμοιβή του είναι η πραγματική ανεξαρτησία, η άσκηση του επαγγέλματος που μας κάνει ευτυχισμένους, διότι εμείς το έχουμε επιλέξει και ένα σωρό καινούριες πρώτες φορές που έχουμε τον χρόνο να ανακαλύψουμε από την αρχή και χωρίς εμπόδια.

 

Καλή νέα μας αρχή λοιπόν!