Συνέντευξη: Paul Rudolph (Pink Fairies, Hawkwind, Brian Eno)

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΚΗ: Αύγουστος 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να μιλήσουμε μ’έναν σπουδαίο μουσικό: τον Paul Rudolph. Είναι περισσότερο γνωστός ως lead κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος των Pink Fairies και ως ο αντικαταστάτης του Lemmy (μπάσο) στους Hawkwind το 1975.

Ηχογράφησε επίσης με τους The Deviants, Brian Eno και Robert Calvert. Οι Pink Fairies μόλις κυκλοφόρησαν το νέο τους studio album με τίτλο Resident Reptiles”. Διαβάστε παρακάτω τα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα που μας είπε ο Paul:

Πώς σας ήρθε η ιδέα να κάνετε ένα νέο album των Pink Fairies;

Βασικά, η ιδέα ξεκίνησε από τον Nik Turner (σ.σ: σαξόφωνο, φλάουτο, φωνητικά) από τους Hawkwind. Με σύστησε στον Matt από την Cleopatra Records. Κυκλοφόρησα παλιό υλικό των Pink Fairies στην Cleopatra και στη συνέχεια ο Matt από την Cleopatra είπε: «Θα σκεφτόσουν ποτέ να κάνεις κάποια νέα πράγματα με τους Pink Fairies;» και είπα: «Ναι. Τι έχεις κατά νου;» Και είπε: «Μπορούμε να κλείσουμε ένα studio στο Austin. Θα φέρω τον Alan», ο οποίος έπαιζε μπάσο στους Hawkwind αφού έφυγα από το συγκρότημα. Είχαμε τον Alan Davey στο μπάσο και ο Alan ήταν καλος φίλος με τον Lucas Fox, ο οποίος είναι ο αρχικός drummer των Motörhead. Έτσι τελικά κλείσαμε χρόνο και δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ προηγουμένως. Συναντηθήκαμε μόλις το βράδυ πριν από τις ηχογραφήσεις στο Austin του Texas και όταν πήγαμε στο studio, απλά ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε.

Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του rgen Engler των Die Krupps ως παραγωγός του “Resident Reptiles”;

Ο Jürgen ήταν ο παραγωγός και επίσης έπαιξε λίγη κιθάρα και έκανε κάποια φωνητικά. Ήταν ένα φοβερό, ωραίο άτομο να το έχουμε εκεί. Αποτελούσε έμπνευση.

Θα περιοδεύσετε για το “Resident Reptiles”;

Δεν είμαι σίγουρος γι αυτό. Θα δούμε, επειδή εγώ ζω στη Victoria του Καναδά. Ο Alan Davey ζει στην Καλιφόρνια. Ο Lucas Fox ζει στη Γαλλία. Έτσι, δεν ξέρω αν θα υπάρξει περιοδεία ή όχι. Σκεφτόμασταν ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε μια-δυο συναυλίες, κάπου, αλλά δεν ξέρω για περιοδεία. Θα δούμε. Εξαρτάται από το αν υπάρχει μεγάλη ζήτηση ή μια ζωντανή εμφάνιση που σίγουρα θα εξετάζαμε.

Ποιο ήταν το μουσικό όραμα των Pink Fairies το 1970;

Στην αρχή, κάναμε πολύ αυτοσχεδιαστικό rock, δωρέαν festivals, απλά για να μπορούμε να παίζουμε και να διασκεδάζουμε. Υπήρχε ένα κάποιο στοιχείο κοινωνικού σχολιασμού για το όλο πράγμα. Υποθέτω ότι ήμασταν νέοι, άγριοι και τρελοί (γέλια).

Ποιες αναμνήσεις έχετε για την δωρεάν συναυλία σας έξω από το Isle of Wight Festival το 1970;

Την θυμάμαι καλά. Ήταν πολύ διασκεδαστικό. Αρχικά εμφανιστήκαμε εκεί και ο διοργανωτής του festival, βασικά έδωσε σ’ εμας και τους Hawkwind μια γεννήτρια, επειδή το festival ακουγόταν τόσο δυνατά. Νομίζω ότι υπήρξε εκτίμηση για περίπου 30.000 άτομα έξω από το festival που είτε δεν μπορούσαν να μπουν μέσα επειδή ήταν γεμάτο είτε δεν μπορούσαν να μπουν επειδή δεν είχαν χρήματα. Έτσι, ο διοργανωτής μας έδωσε μια γεννήτρια ως έναν τρόπο να κρατήσουμε τον κόσμο απασχολημένο έξω και να μην προσπαθήσει να ρίξει τους φράχτες του festival και να μπει μέσα τζάμπα.

Είστε υπερήφανος που το “Never Never Land” (1970) θεωρείται ένα cult album;

Πολύ περήφανος, ναι. Στις πρώτες μέρες των Pink Fairies υπήρξε σε μεγάλο βαθμό μια cult φήμη και κάναμε πολλές συναυλίες στο ίδιο line-up με τους Hawkwind, γι’αυτό και μοιραστήκαμε πολλή από την cult φήμη.

 

Ποια ήταν η αντίδραση των οπαδών όταν παίζατε τοUncleHarrysLastFreakOutlive;

Ο κόσμος το λάτρευε. Το “Uncle Harry” ήταν διαφορετικό κάθε φορά που παιζόταν. Ήταν ένα από τα αστεία πράγματα που αφορούσαν τους Pink Fairies. Μπορούσαμε να κάνουμε πολλούς αυτοσχεδιασμούς και δεν έπρεπε να παίζουμε το ίδιο πράγμα με τον ίδιο τρόπο κάθε βράδυ. Τραβούσαμε πολύ την προσοχή από τους ανθρώπους στο κοινό. Αντιλαμβανόμασταν την ενέργειά μας και το κοινό ήταν τόσο πολύ κομμάτι της συναυλίας όσο και το συγκρότημα. Πιθανότατα περισσότερο, κατά κάποιο τρόπο. Αρχίζαμε να παίζουμε και το συγκρότημα ήταν απλά το μέσον για την καθαρή ενέργεια.

Διασκεδάσατε όταν ο John Bonham (Led Zeppelin) τζάμαρε με τους Pink Fairies στο Mothers Club του Μπέρμιγχαμ στις 8 Νοεμβρίου 1970;

Δεν θυμάμαι τη συναυλία στο Mothers Club του Μπέρμιγχαμ (γέλια). Δεν θυμάμαι. Δεν θυμάμαι τίποτα απ’αυτή. Θυμάμαι μία από τις πρώτες συναυλίες που έπαιξα στην Αγγλία, αφού μετακόμισα εκεί από το Βανκούβερ του Καναδά, όταν εντάχθηκα στους Deviants. Παίξαμε μια ανοιχτή συναυλία στο Μπέρμιγχαμ και το συγκρότημα που άνοιγε ήταν οι Black Sabbath. Μόλις άρχιζαν. Αλλά δεν θυμάμαι τη συναυλία στο Mothers Club.

Γιατί οι Pink Fairies διασκεύασαν το “I Saw Her Standing There” (The Beatles) στο “What a Bunch of Sweeties” (1972);

Ο λόγος που το κάναμε ήταν επειδή συνηθίζαμε να το παίζουμε live. Ήταν ένα καλό κομμάτι live και όταν κάναμε το “What a Bunch of Sweeties” αποφασίσαμε να το βάλουμε στο album γιατί σ’όλους μας άρεσε να το παίζουμε. Νομίζω επίσης ότι αποτέλουσε λίγο ένα filler για το album ώστε να έχουμε ένα ακόμα κομμάτι σε αυτό. Το “What a Bunch of Sweeties” ήταν δύσκολο album να το ηχογραφήσουμε, γιατί προσπαθούσαμε να επηρεάσουμε την Polydor ν’ αφήσει το συγκρότημα να ηχογραφήσει live, γιατί οι Pink Fairies ήταν ένα live συγκρότημα, όχι ένα studio συγκρότημα και η μαγεία συνέβαινε όταν το συγκρότημα έπαιζε live. Έτσι, για μένα κάποιο από το studio υλικό των Pink Fairies βγήκε πολύ καλό, κάποιο απ’αυτό δεν νομίζω ότι βγήκε καλό, γιατί απλά δεν είχε τη σπίθα και τον αυθορμητισμό που συνέβαινε όταν το συγκρότημα έπαιζε live. Αλλά επέμειναν να έχουν τον έλεγχο για το τι έκανε το συγκρότημα, έτσι δεν μας άφησαν να κάνουμε κάποιες live ηχογραφήσεις, κάτι που νομίζω ότι είναι πραγματικά κρίμα.

Συμφωνείτε με τον όρο “proto-punk” όσον αφορά τη μουσική των Pink Fairies;

Νομίζω ότι οι Pink Fairies ήταν ένα από τα πρώτα punk συγκροτήματα. Ο ίδιος ο Johnny Rotten (σ.σ: Sex Pistols -φωνητικά) ανέφερε μετά την No.1 επιτυχία των Sex Pistols, τον ρώτησαν πού βρήκε την ιδέα γι’ αυτό το τραγούδι, αυτή την μουσική και ολόκληρη αυτή τη νέα κουλτούρα και είπε ότι βρήκε τη μουσική σε μια συναυλία των Pink Fairies, με μερικά από τα κομμάτια που συνηθίζαμε να παίζουμε live όπως το “The Snake” και το “Do it”. Περισσότερο το “The Snake”. Μπορώ να εντοπίσω την προέλευση πολλών punk πραγμάτων μέσα σ’ αυτό το τραγούδι. Ήταν μεγάλη μας τιμή να είμαστε οι πρόδρομοι αυτού του κινήματος. Πολλοί άνθρωποι μας αποκαλούσαν εκείνη την εποχή «ψυχεδελικό punk» και οι Hawkwind ήταν το “space punk”.

Έχετεακόμαεπαφές με τον Twink (Pink Fairies, Tomorrow, Pretty Things, Syd Barrett’s Stars -drums);

Όχι, δεν έχω. Δεν έχω επαφές με τον Twink. Έχουμε ανταλλάξει e-mails μερικές φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά απλά δεν έχω επαφές μαζί του, επειδή ασχολιόμουν με πολλά άλλα πράγματα.

Ξαφνιαστήκατε όταν οι Hawkwind σας ζήτησαν να αντικαταστήσετε τον Lemmy τον Μάιο του 1975;

Όχι, δεν ξαφνιάστηκα. Όλοι ήμασταν πραγματικά καλοί φίλοι. Γνώριζα καλά το συγκρότημα, γνώριζα καλά τη μουσική και ήμουν ευτυχής που με κάλεσαν να ενταχθώ στο συγκρότημα.

Ήσασταν ικανοποιημένος με το αποτέλεσμα του “BackontheStreets” (1977) single των Hawkwindπου συν-γράψατε με τον RobertCalvert;

Ναι, μου αρέσει πάρα πολύ το “Back on the Streets Again”.

Γνωρίζετε για τη δημοτικότητα του τραγουδιού σας “HassanISabbah” (από το “Quark, StrangenessandCharm” των Hawkwind -1977) στην Ελλάδα;

Το γνωρίζω αυτό γιατί λαμβάνω αυτό τον κατάλογο δύο φορές το χρόνο από τις εταιρείες publishing και το “Hassan I Sabbah” είναι πολύ πιο πάνω απ’ όλα τα υπόλοιπα κομμάτια σε δημοτικότητα. Περιττό να πω ότι μου άρεσε να δουλεύω με τον Bob Calvert και να γράφω αυτό το τραγούδι.

Ήταν ο RobertCalvert (Hawkwind -φωνητικά) ένα εύκολο άτομο για να συνεργαστείτε μαζί του;

Ήταν πολύ εύκολο άτομο. Πολύ δημιουργικό. Θα έλεγα ότι πέρα ​​από το να δουλεύω με τον Bob κάνοντας τα solo albums του, το οποίο ήταν τρομερό, το να δουλεύω με τον Bob, με παραγωγό τον Brian Eno (σ.σ: “Lucky Leif and the Longships” -1975), ήταν σούπερ τρομερό. Ήταν πολύ ζωντανό, δημιουργικό και αυθόρμητο.

Γιατί φύγατε από τους Hawkwind στις αρχές του 1977; Ο Calvert είπε ότι ο AllanPowel (drums) και εσείς προσπαθήσατε να εισαγάγετε ένα funky στυλ.

Ναι, προσπαθούσαμε να εισαγάγουμε λίγο περισσότερο ρυθμό και κατεύθυνση στο συγκρότημα, αλλά νομίζω ότι υπήρχαν κάποια μέλη του συγκροτήματος που δεν τους άρεσε αυτή η κατεύθυνση. Εκείνη την εποχή, υπήρχε απλά μια γενική έχθρα στο συγκρότημα, όπου τα άτομα απλά δεν τα πήγαιναν καλά μεταξύ τους. Νομίζω ότι μέχρι εκείνη την στιγμή στην ιστορία, ο DaveBrock  (κιθάρα) είχε σε μεγάλο βαθμό τον έλεγχο του συγκροτήματος. Δεν νομίζω ότι του άρεσε η κατεύθυνση που πήγαιναν τα πράγματα. Το album “Astounding Sounds” (1976) στο οποίο έκανε παραγωγή ο David Gilmour ήταν λίγο διαφορετικό για το συγκρότημα. Νομίζω ότι ήταν το αποτέλεσμα διαφορετικών ανθρώπων που είχαν διαφορετικές επιρροές και απλώς δημιουργούσε τριβή και αυτή οδήγησε κάποιους από μας στο ν’ αποχωρήσουμε από το συγκρότημα. Υπήρξε μεγάλη δυσλειτουργία στο συγκρότημα. Δεν ξέρω αν μπορείς να το δημοσιεύσεις ή όχι, αλλά υπήρξε μεγάλη χρήση ναρκωτικών διαφόρων ειδών. Νομίζω ότι όλοι είχαμε τρελαθεί λίγο.

Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία να παίζετε σε τέσσερα albums του Brian Eno(“Here Come the Warm Jets”, “Another Green World”, “Before and After Science” and “Music for Films”);

Ήταν απίστευτη εμπειρία και τιμή να δουλεύω σ’αυτά, τα τέσσερα albums του Brian Eno. Ήταν το πιο δημιουργικό κέφι που είχα ποτέ στη μουσική βιομηχανία.

Τα πηγαίνατε καλά με τον Robert Fripp (King Crimson) όταν παίζατε και οι δύο κιθάρα στα albums του Brian Eno;

Το να παίζω με τον Fripp ήταν μια χαρά. Τα πηγαίναμε καλά. Ήταν συμπληρωματικό και δημιουργικό. Ήταν πολύ ενδιαφέρον ότι σε ένα από τα κομμάτια που παίζαμε και οι δύο lead κιθάρα –υποθέτω ότι έχουμε ελαφρώς διαφορετικά στυλ- στην τελική παραγωγή ο Eno καθόταν στο μίκτη  και απλά πίεζε το κανάλι πάνω-κάτω, πάνω από την κιθάρα του Fripp, έτσι όταν τ’ ακούς, ακούγεται σχεδόν σαν ένας κιθαρίστας, εκτός από τις οκτάβες και τα πάντα από το στυλ που όλοι μας ζηλεύουμε ο ένας στον άλλον. Αντί να κόψει την μπομπίνα, το έκανε πατώντας το κανάλι πάνω-κάτω στον μίκτη και πίστευα ότι αυτό δούλεψε πολύ καλά. Ήταν ωραίο να δουλεύω με τον Robert Fripp. Πήγα να τον δω πριν από δύο χρόνια όταν αυτός και οι King Crimson έπαιξαν στη Victoria, αλλά δεν δεχόταν κανέναν επισκέπτη.

Τον Ιούλιο του 1968 το συγκρότημά σας, The Hydro-Electric Streetcar άνοιξε για τους Doors στο Pacific Coliseum στο Βανκούβερ. Θυμάστε αυτή την συναυλία;

Απολύτως! Ήταν απίστευτο! Το Pacific Coliseum είχε μόλις χτιστεί, έτσι στην πραγματικότητα ήμασταν το πρώτο συγκρότημα που έπαιζε μουσική σ’αυτό. Καταφέραμε να συναντήσουμε για λίγο τους Doors και ήταν μεγάλη έμπνευση το να βλέπεις έναν νεαρό Jim Morrison και να ακούς το συγκρότημα να παίζει εκεί.

Πώς ήταν το να είστε μέλος της Underground Βρετανικής σκηνής στο Ladbroke Grove;

Ήταν πραγματικά cool. Το Ladbroke Grove εκείνη την εποχή είχε πολλές φυλές. Πολλοί γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Πολλοί μουσικοί έμεναν εκεί. Πηγαίναμε τ’ απόγευμα και τζαμάραμε μεταξύ μας στα σπίτια διαφόρων ανθρώπων. Ήταν μια πολύ σπουδαία πολιτιστική εμπειρία. Κάναμε δωρεάν συναυλίες σ’ανοιχτούς χώρους στο Ladbroke Grove και παίζαμε εναλλάξ κάθε Σαββατοκύριακο με τους Pink Fairies, τους Hawkwind και λίγα άλλα συγκροτήματα και το άλλο Σαββατοκύριακο οι Τζαμαϊκανοί έστηναν τεράστια βουνά από ηχεία για να παίξουν reggae. Έτσι, εναλλάξ το ένα Σαββατοκύριακο είχαμε underground rock και το άλλο Σαββατοκύριακο είχαμε reggae. Ήταν πραγματικά cool. Πολύς πολιτισμός.

Έχετε καθόλου αναμνήσεις από την εμφάνισή σας με τους Deviants στα σκαλοπάτια του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Παύλου τον Μάιο του 1969 (δείτε την κύρια φωτογραφία από τον Robin Morrison);

Αυτή ήταν μια συναυλία που διοργανώθηκε επειδή στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου υπήρχε είτε μια εβδομάδα ή ένας μήνας συγκέντρωσης χρημάτων για την αποκατάσταση του καθεδρικού. Δεν θυμάμαι ποιος μας κανόνισε την συναυλία, αλλά θυμάμαι ότι εμφανιστήκαμε, ξεφορτώσαμε όλο τον εξοπλισμό μας στα σκαλοπάτια, ακριβώς την ώρα του μεσημεριανού. Όταν αρχίσαμε να παίζουμε χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν και όταν μαζεύτηκε ένα τεράστιο πλήθος, κάποιοι από τους ανθρώπους από τον καθεδρικό ναό βγήκαν με του δίσκους τους για να μαζέψουν  χρήματα και νομίζω ότι μάζεψαν περίπου 20.000 δολάρια ή λίρες. Συγκέντρωσαν πολλά χρήματα, αλλά ήταν πολύ ωραίο που παίξαμε εκεί, επειδή συναντήσαμε τον εφημέριο και πολλούς αξιωματούχους και το να παίζεις εκεί ήταν τόσο cool πράγμα να το κάνεις.

Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να έχετε λάβει περισσότερη αναγνώριση ως κιθαρίστας; Ο Mick Farren (underground δημοσιογράφος και τραγουδιστής των Deviants) έγραψε στο NME ότι όταν «απλώνεστε» είστε ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες στο ύφος του Hendrix. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει όταν «απλώνεστε».

Μου αρέσει πολύ να παίζω στο ύφος του Hendrix. Μ’ αρέσει επίσης πολύ από το heavy metal και πολύ από το punk. Οι Pink Fairies ήταν το καλύτερο συγκρότημα που μου επέτρεψε ν’ απλωθώ και τώρα τελευταία επειδή έχω ένα studio ηχογράφησης στο σπίτι, πάντα  ηχογραφώ πράγματα. Το album που κάναμε στο Τέξας, που βγαίνει αύριο, 24 Αυγούστου, έχει λίγο άπλωμα, αλλά ήταν περισσότερο μια συνεργασία των τριών ανθρώπων που ήταν εκεί. Ο Alan Davey μιξάρει τώρα το reunion album των Hawkwind που τελείωσα πρόσφατα και όπου έπαιζα κιθάρα. Αυτό έχει πολύ πιο απλωμένες κιθάρες και ιδέες.

Ασχολείστε αυτή τη στιγμή με άλλα projects;

Έχοντας τελειώσει το reunion project των Hawkwind, έχω τώρα μερικά άλλα projects που θ’ αρχίσω να κάνω με τον Alan Davey. Θέλω να κάνω πιο απλωμένο ψυχεδελικό rock με ένα είδος metal/punk παρυφών και μετά σκέφτομαι επίσης να κάνω -και ο Alan πιθανότατα θα συμμετάσχει- punk και metal διασκευές παλιών country και western τραγουδιών που μπορεί να μοιάζει τελειώς τρελό. Μέρος της ιδέας ήταν ότι πολλά από τα παλιά country και western τραγούδια είναι πολύ γλυκά, τα τραγουδούν με πολύ γλυκιά φωνή, αλλά τραγουδάνε γι’ ανθρώπους που σκοτώνονται και παγιδεύονται από άλογα. Ίσως ακόμα να γράψουμε και μερικά καινούργια. Πολύ από το είδος πίστευα ότι θα ήταν περισσότερο ενδιαφέρον αν είχε πιο έντονη μουσική. Επειδή μιλάει όλο για καουμπόηδες, γη και άλογα. Ο Alan Davey που ζει στην Καλιφόρνια, αγαπά την έρημο, τα άλογα, τα όπλα και τέτοια πράγματα (γέλια). Είναι απλώς μια ιδέα με την οποία θέλουμε να χαζολογίσουμε. Η Cleopatra μας έχει καλέσει και θα κάνω μόνο μερικά καλά demos. Είναι πίσω μας ό,τι και να κάνουμε.

Ο μελλοντικός παραγωγός των Queen, Roy Thomas Baker ήταν μηχανικός ήχου στο “The Deviants 3” (1969) album. Περιμένατε να γίνει τόσο διάσημος;

Όχι, δεν το περίμενα (γέλια). Αλλά ξέρεις, με τις ηχογραφήσεις – σίγουρα με μέρη των ηχογραφήσεων που έχω κάνει με τους Deviants, τους Pink Fairies, τον Brian Eno και κάνοντας τα πράγματα στο Austin (σ.σ: “Resident Reptiles”) – οι μηχανικοί ήχου ήταν επίσης μέρος του συγκροτήματος και έκαναν μεγάλη διαφορά στο αποτέλεσμα όλων των τραγουδιών και είχαν μεγάλη επιρροή.

Ήσασταν αναρχικός; Ο Brian Eno πουλούσε το αναρχικό περιοδικό “Freedom” στους δρόμους του Ipswich. Το γνωρίζατε;

Όχι, δεν είχα ιδέα (γέλια). Εγώ προσωπικά δεν ήμουν ποτέ αναρχικός. Στις πρώτες ημέρες των Pink Fairies, μάλλον ήταν πριν τους Pink Fairies, ο Mick Farren ήταν σε μεγάλο βαθμό το αναρχικό άτομο. Έγραφε πολλά τέτοια άρθρα στους International Times, που ήταν μια εφημερίδα στο Λονδίνο.

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο Paul Rudolph για τον χρόνο του.

Παραγγείλτε το νέο album των Pink Fairies, “Resident Reptile” εδώ: https://cleorecs.com/store/shop/pink-fairies-resident-reptiles-cd

Πηγή:hit-channel.com

Rate this item
(0 votes)
© 2018 Web Artistic All Rights Reserved. Designed By Web Artistic