Συνέντευξη: John McLaughlin (solo, Mahavishnu Orchestra, Miles Davis)

HIT CHANNEL ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: Σεπτέμβριος 2018. Είχαμε την μεγάλη τιμή να ξαναμιλήσουμε μ’έναν θρυλικό κιθαρίστα: τον John McLaughlin. Πέρασαν κιόλας έξι χρόνια από την προηγούμενη κουβέντα  μας. Τώρα, επικοινωνήσαμε με τον John με αφορμή το νέο live album του, Live In San Francisco”, στο οποίο συμμετέχει το συγκρότημα που τον συνοδεύει, οι 4th Dimension καθώς και επίσης και ο Jimmy Herring με τους Invisible Whip.

Διαβάστε παρακάτω τα όσα πολύ ενδιαφέροντα μας είπε ο John:

Πρώτα απ’ όλα, γιατί αποφασίσατε να σταματήσετε να περιοδεύετε; Είστε σε καλή κατάσταση.

Δεν σταμάτησα τις περιοδείες. Σταμάτησα τις περιοδείες στην Αμερική, επειδή είναι πολύ δύσκολο να περιοδεύεις στην Αμερική, η αμοιβή είναι πολύ κακή, οι φόροι είναι πολύ υψηλοί… Ο μόνος τρόπος να πας στην Αμερική είναι να πας για πολύ καιρό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η τελευταία μου περιοδεία ήταν 6 εβδομάδες. Αλλά δεν θέλω να πάω τώρα για περιοδεία 6 εβδομάδων. Η μέγιστη περιοδεία μου είναι 2-3 εβδομάδες, αλλά αυτό δεν είναι δυνατό στην Αμερική. Μην με παρεξηγείς, έκανα την Αμερικανική περιοδεία πραγματικά επειδή θέλω να πω «ευχαριστώ» στον Αμερικανικό λαό. Επειδή ήμουν στην Αμερική από το 1969 και είχα την μεγάλη τύχη να παίξω με τον Tony Williams και τον Miles Davis και όλους αυτούς τους υπέροχους μουσικούς. Δημιούργησα αυτό το συγκρότημα, τους Mahavishnu Orchestra, οι οποίοι είχαν φανταστική επιτυχία στην Αμερική. Οι Shakti σχηματίστηκαν επίσης στην Αμερική. Έχω πολλά για τα οποία είμαι ευγνώμων στην Αμερική. Γι’ αυτό, όταν σχεδίαζα την περιοδεία, ήθελα να παίξω τη μουσική των Mahavishnu, ειδικά για την ηχογράφηση. Δεν ήταν μια συνηθισμένη συναυλία στην Αμερική, γιατί ζήτησα από τον Jimmy Herring, έναν σπουδαίο κιθαρίστα και αυτός έπαιξε την μουσική των Mahavishnu σαν να την έγραψε. Είναι εκπληκτικός!

Έχω δει την συναυλία στο Capitol Theatre.

Αυτή ήταν στην πολύ αρχή της περιοδείας! Ήμασταν 6 εβδομάδες στο δρόμο, έτσι εξελίχθηκε με πολύ ωραίο τρόπο. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία. Ο Jimmy έβγαινε και έπαιζε ένα ή δύο κομμάτια των Mahavishnu και στη συνέχεια έπαιζα το set μου με τους The 4th Dimension και έπαιζα ένα ή δύο κομμάτια των Mahavishnu, αλλά το τελευταίο set περιελάμβανε και τα δύο συγκροτήματα: Δύο drummers, δύο μπασίστες, δύο κιθαρίστες, δύο πληκτράδες, ένας βιολονίστας και παίζαμε μόνο μουσική των Mahavishnu και αυτή είναι στο CD (σ.σ: “Live in San Francisco”). Έτσι, ήταν πραγματικά ο δικός μου τρόπος να πω «ευχαριστώ» στον Αμερικανικό λαό που μου έδωσε τόσα πολλά. Μην με παρεξηγείς όταν λέω ότι δεν περιοδεύω πλέον στην Αμερική. Ήταν πραγματικά απλά για να πω «ευχαριστώ», αλλά ξέρεις, τώρα δεν θέλω να περιοδεύω για 6 εβδομάδες ή δύο μήνες. Είναι πολύ δύσκολο, είναι υπερβολικό για μένα, Θοδωρή! Θέλω να περιοδεύω λιγότερο.

Σε αυτή την περιοδεία, παίξατε τα κομμάτια των Mahavishnu Orchestra με τον Jimmy Herring και το συγκρότημά του. Τι προσέθεσε στις πρωτότυπες συνθέσεις το σχήμα με τα δύο συγκροτήματα;

Η μουσική των Mahavishnu είναι πολύ δυναμική. Οι μουσικοί του συγκροτήματος του Jimmy και το δικό μου συγκρότημα, όλοι ξέρουν πολύ καλά τη μουσική των Mahavishnu και αυτή είναι πολύ δυναμική μουσική και την δημιούργησα γεμάτος θάρρος. Έτσι, το να την παίξεις με δύο drummers, δύο κιθαρίστες και δύο πληκτράδες -αν ακούσεις το δίσκο- είναι πολύ δυναμικό και ωραίο σαν τους αυθεντικούς Mahavishnu, αν και λίγο περισσότερο, επειδή πάει πολύς καιρός. Ήθελα να της δώσω επιπλέον ενέργεια, επιπλέον αγάπη και στοργή από περισσότερους μουσικούς.

Πριν από την τελευταία σας Meeting of the Spirits περιοδεία, ακούσατε μετά από πολλά χρόνια το παλιό υλικό των Mahavishnu Orchestra. Ήταν μια συναισθηματική εμπειρία για σας να γυρίζετε πίσω στο χρόνο;

Φυσικά, κάθε φορά που ακούω κάποιες από τις παλιές ηχογραφήσεις μου, έχω μια πολύ δυνατή συναισθηματική εμπειρία, όχι μόνο με τους Mahavishnu Orchestra, με τους Shakti, τον Paco (σ.σ: de Lucia) και τους τρεις κιθαρίστες. Ακόμη και αν πάμε πίσω στη δεκαετία του 1960 από το “Extrapolation” (1969), όταν ακούω αυτή τη μουσική, επειδή είμαι εγώ, είναι σαν μια ζωγραφιά που έκανα πριν από πολλά χρόνια. Αλλά οι Mahavishnu ήταν πολύ ξεχωριστοί επειδή ήταν πραγματικά το πρώτο μου συγκρότημα. Ήταν ένα νέο concept στην μουσική. Είμαι jazz μουσικός, αλλά για να επιβιώσω και να φάω, έπαιζα rhythm and blues, rock και funk. Όλες αυτές οι επιρροές με σημάδεψαν ως μουσικό. Με τους Mahavishnu δεν προσπαθούσα να δημιουργήσω fusion μουσική. Η fusion μουσική δημιούργησε εμένα. Όλες οι επιρροές, συμπεριλαμβανομένων των Ισπανικών επιρροών. Το πρώτο κομμάτι στο “The Inner Mounting Flame” (1971), το “Meeting of the Spirits”, είχε μια πολύ Ισπανική επιρροή. Όταν γράφω μουσική, δεν λέω: «Εντάξει, θα γράψω ένα Ισπανικό κομμάτι». Όχι, η μουσική έρχεται, όταν υπάρχει έμπνευση και εγώ τη γράφω και στη συνέχεια την παίζουμε έτσι. Ποτέ δεν ξέρω πραγματικά, όταν αρχίζω. Ποτέ δεν ξέρω. Φυσικά, παίζοντας με τον Tony Williams και τον Miles Davis, ήθελαν μουσική από μένα. Έτσι, η μουσική που βγαίνει επηρεάζεται από όλα αυτά τα πράγματα: από την jazz, την Ισπανική, τη funk, την rhythm and blues. Από τα blues, τα blues του Μισσισσιππή! Ακόμη και την κλασική μουσική, γιατί προτού αρχίσω να παίζω κιθάρα, έπαιζα κλασσικό πιάνο.

Μου αρέσει πολύ η ηλεκτρική εκτέλεση του “A Lotus on Irish Streams”, και ιδιαίτερα η απόδοση του Jason Crosby (βιολί, Fender Rhodes, φωνητικά -Jimmy Herring & The Invisible Whip). Γιατί το αλλάξετε τόσο ριζικά;

Επειδή εγώ το ακούω διαφορετικά τώρα. Μην το ξεχνάς: Πάνε 46 χρόνια! Ακούω το κομμάτι διαφορετικά. Κατανοώ  το ακουστικό, αλλά αυτό ήταν το 1971 και σήμερα ακούω το κομμάτι με δύο κιθάρες. Θέλω ν’ ακούσω και τις δύο κιθάρες και για ν’ ακούσω και τις δύο κιθάρες, εντάξει, το κάναμε ηλεκτρικό. Ακριβώς, επειδή έτσι το ακούω τώρα. Δεν είμαι ο ίδιος που ήμουν το 1971. Είμαι διαφορετικός τώρα. Μ’ άρεσε η εκτέλεση το 1971, αλλά μου αρέσει πραγματικά αυτή η σύγχρονη εκτέλεση με τον Jimmy. Πρέπει να πω, την απόλαυσα πραγματικά. Ήταν ευχαρίστηση το να παίζεις μ’ έναν κιθαρίστα που παίζει τη μουσική σαν να την έγραψε. Φανταστική εμπειρία!

Είναι κολακευτικό ότι πολλοί σπουδαίοι μουσικοί όπως ο Phil Lesh (Grateful Dead), ο Steve Lukather , ο Derek Trucks και ο Sting παρακολούθησαν συναυλίες της Meeting of the Spirits Tour;

Ναι, αλλά είναι όλοι αγαπητοί φίλοι! Είμαστε μουσικοί. Ακόμη και ο Sting. Ναι, είναι μεγάλος star για τον κόσμο, αλλά βασικά είναι απλά ένας μουσικός. Όταν μιλάμε μαζί, όταν συναντιόμαστε, αυτός είναι ο τραγουδιστής, εγώ είμαι ο μουσικός. Είμαι πολύ τυχερός που τέτοιοι μουσικοί απολαμβάνουν τη μουσική μου. Απολαμβάνω κι εγώ τη δική τους μουσική επίσης. Μόλις είδα τον Steve Lukather, όταν έπαιζε με τους Toto και επίσης με το συγκρότημα του Ringo Starr. Είναι πολύ αγαπητός φίλος, αλλά ξέρεις, είναι κιθαρίστας. Υπάρχει μια πολύ ιδιαίτερη φιλία και συντροφικότητα μεταξύ κιθαριστών. Στην πραγματικότητα, μόλις έλαβα ένα φανταστικό βιβλίο που κυκλοφόρησε από την Genesis στην Αγγλία για το Crossroads Festival του Eric Clapton. Ήμουν σε δύο απ’ αυτά. Είναι ένα ωραίο βιβλίο και υπάρχουν μόνο κιθαρίστες. Φυσικά, υπάρχουν drummers και πληκτράδες, αλλά κυρίως είναι κιθαρίστες. Υπέροχοι κιθαρίστες. Όταν κοιτάς αυτό το βιβλίο, βλέπεις την τρυφερότητα και την αδελφική συντροφικότητα μεταξύ των κιθαριστών. Πάντα έτσι ήταν. Λατρεύω την κιθάρα, λατρεύω τους κιθαρίστες. Έχουμε μια πολύ στενή σχέση. Ακόμα κι αν παίζεις μπάσο, όπως ο Sting ή κάποιος άλλος, απλά είμαστε ακόμα μουσικοί. Αλλά οι μουσικοί είναι σαν μια μεγάλη οικογένεια. Είτε είσαι από την Ελλάδα, είτε είσαι από τον Καναδά είτε την Ινδία ή την Αφρική, είμαστε όλοι μια οικογένεια, που μιλάμε μία γλώσσα: την μουσική.

Τον περασμένο Ιανουάριο, κερδίσατε ένα βραβείο Grammy για το Καλύτερο Αυτοσχεδιαστικό Jazz Solo (Best Improvised Jazz Solo) για το live κομμάτι “Miles Beyond” από το “Live at Ronnie Scott’s” album σας. Τι σημαίνει για σας αυτό το βραβείο;

Είναι πολύ ωραίο, επειδή έχεις την εκτίμηση από τους συναδέλφους σου. Θέλουν να κάνουν μια χειρονομία. Απολαμβάνουν τη δουλειά σου, ότι η δουλειά σου εκτιμάται. Είναι πολύ ικανοποιητικό. Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα. Το ειρωνικό είναι ότι μερικοί άνθρωποι θα διαφωνούσαν μαζί σου, ότι αυτό δεν είναι πραγματικά jazz solo. Είναι πολύ περισσότερο fusion. Αν ακούσεις αυτό το solo, είναι πραγματικά jazz fusion, επειδή υπάρχει ένα rock στοιχείο σε αυτό το κομμάτι. Είναι για τον Miles Davis, φυσικά, το “Miles Beyond”. Το έγραψα γι’ αυτόν. Είναι από το 1972. Είναι το τελευταίο πράγμα που περίμενα. Δεν περίμενα να πάρω ένα Grammy γι’ αυτό, αλλά βλέπεις, ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει παρακάτω. Έκπληξη, έκπληξη.

Τι αναμνήσεις έχετε στην περιοδεία των Mahavishnu Orchestra με τον Frank Zappa και τους Mothers of Invention το Μάιο του 1973;

Ο Frank ήταν τρελός, πρώτα απ’ όλα, αλλά πολύ καλός μουσικός. Πρέπει να σου υπενθυμίσω ότι είμαι οπαδός των Mothers of Invention από το 1966, το πρώτο τους album. Ξέρεις αυτό το album, το “Freak Out!”;  Την στιγμή που άκουσα αυτό το album, έγινα οπαδός του Frank Zappa. Φυσικά, χρόνια αργότερα τον συνάντησα, αλλά… δύο πράγματα: 1) Ήταν πολύ καλός μουσικός, αλλά ήταν δικτάτορας στο συγκρότημά του, λυπάμαι που το λέω (γέλια). Επιπλέον, δεν ήταν μόνο δικτάτορας, αλλά έκανε πολύ μεγάλα κιθαριστικά solos. 10-15 λεπτά solo κιθάρας και πραγματικά θα έπρεπε να κάνει κιθαριστικά solos 2 ή 3 λεπτών, επειδή ήταν λίγο βαρετά. 2) Ήταν πολύ ενδιαφέρων ως άνθρωπος και πολύ ενδιαφέρων συνθέτης.

 

Είστε ένας από τους ελάχιστους πρωτοκλασάτους μουσικούς που πραγματικά ενδιαφέρονται για τον Παλαιστινιακό λαό. Τι σας ενέπνευσε να γράψετε το “Gaza City” από το τελευταίο σας studio album “Black Light” (2015);

Έγραψα το “Gaza City” αφού οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν την πόλη της Γάζας. Ήταν φρικτό, ήταν πολύ κακό αυτό που έκαναν. Δεν μπορώ να εγκρίνω τέτοια βάναυση και βάρβαρη συμπεριφορά. Ήδη έχω σχέση με τον Παλαιστινιακό λαό εδώ και περίπου 10 χρόνια, επειδή ζουν σε απαρτχάιντ. Είναι απομονωμένοι. Το πρόβλημα είναι ότι το Ισραήλ το κάνει με την υποστήριξη της Αμερικής. Η Αμερική υποστηρίζει το Ισραήλ με κάθε τρόπο. Για παράδειγμα, δίνουν 10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως στο Ισραήλ και μόλις την περασμένη εβδομάδα, ο Donald Trump παρακράτησε 200 εκατομμύρια δολάρια (σ.σ: για τους Παλαιστίνιους). 200 εκατομμύρια δολάρια δεν είναι τίποτα, σε σύγκριση με τα 10 δισεκατομμύρια δολάρια. Τα σταμάτησε επειδή θέλει να τιμωρήσει τον Παλαιστινιακό λαό, επειδή είναι πολύ ηλίθιος τύπος και πολύ αδαής. Δεν καταλαβαίνει την κατάσταση. Οι άνθρωποι γενικά δεν καταλαβαίνουν. Η κατάσταση στην Παλαιστίνη είναι πολύ χειρότερη απ’ αυτό που βλέπετε στην τηλεόραση. Έχω βρεθεί στην Παλαιστίνη με τη σύζυγό μου και δύο διαφορετικά συγκροτήματα, για λόγους αλληλεγγύης. Φυσικά, δεν είναι θέμα χρημάτων. Επειδή δεν έχουν καθόλου χρήματα. Αλλά κόσμος πάει εκεί από το εξωτερικό, ως έκφραση αλληλεγγύης. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ευτυχισμένοι είναι, επειδή δεν αισθάνονται τόσο απομονωμένοι και μόνοι. Ο Παλαιστινιακός λαός είναι πραγματικά μόνος. Είναι τρομερό και αυτό δυστυχώς χειροτερεύει. Μετά τη βομβιστική επίθεση στη Γάζα, ήμουν τόσο αναστατωμένος. Αυτό το κομμάτι έρχεται να με κάνει να αισθάνομαι καλύτερα.

Λάβατε κανένα υποστηρικτικό email από τον Roger Waters πριν από τις συναυλίες σας στην Παλαιστίνη; Υποστηρίζει κι αυτός τον Παλαιστινιακό λαό.

Προσπάθησα να επικοινωνήσω με τον Roger Waters. Ξέρω ότι το κάνει. Είναι πολύ δυναμικός. Έγραψα στο management του γιατί πρότεινα να κάνουμε μια συναυλία μαζί. Αλλά δεν έλαβα καμία απάντηση από το management του. Έτσι, δεν ξέρω τι να κάνω. Θα ήμουν πολύ ευτυχής να κάνω μια συναυλία μαζί του στην Παλαιστίνη.

Γιατί οι αντισυμβατικές ηχογραφήσεις του “Jack Johnson” (1971) album με τον Miles Davis έχουν τόσο ξεχωριστή θέση στην καρδιά σας;

Πολύ ξεχωριστή, για τουλάχιστον δύο βασικούς λόγους. 1) Η αρχή του δίσκου είναι κυριολεκτικά με τη μία (σ.σ: ‘Right Off’). Δεν είχαμε καθόλου μουσική. Ήμασταν όλοι οι μουσικοί στο studio και ο Miles μιλούσε με τον παραγωγό (σ.σ: Teo Macero) και μιλούσε και μιλούσε και μετά από 20 λεπτά βαρέθηκα. Έτσι, άρχισα να παίζω αυτό το rhythm and blues shuffle, επειδή ήθελα να παίξω. Ο Billy Cobham ήταν εκεί, την πρώτη φορά που τον συνάντησα ήταν στο “Jack Johnson” και είπα: «Εντάξει, ας παίξουμε κάτι. Δεν με νοιάζει. Ας διασκεδάσουμε στο studio. Ο Miles δεν είναι εδώ, αλλά μπορούμε να διασκεδάσουμε». Άρχισα να παίζω αυτόν τον R&B ρυθμό και βγάλαμε ένα υπέροχο groove που μπορείς να ακούσεις στο δίσκο και ο Miles έτρεξε στο studio και έπαιξε τα επόμενα 10 λεπτά την πιο εκπληκτική τρομπέτα. 2) Ολοκληρώσαμε το album και ο Miles είπε σε όλους: «Αυτή είναι η πιο αγαπημένη μου ηχογράφηση όλων των εποχών». Το φαντάζεσαι; Το είπε αυτό σε όλους. Ναι, καταπληκτικό. Έτσι, συμμετέχω πολύ στην μουσική αυτή καθαυτή και αν ακούσεις, καθώς αναπτύσσεται το ‘Right Off’, αρχίζει να υπάρχει ένας διάλογος μεταξύ του Miles και εμού, με τη τρομπέτα και την κιθάρα. Αυτό ήταν τόσο συναρπαστικό για μένα, αυτή η στιγμή στην ζωή. Είναι όλα στο δίσκο. Αυτή η ηχογράφηση είναι πολύ ιδιαίτερη για μένα, επειδή έχω μεγάλο ρόλο σ’αυτή.

Ο παλιός σας φίλος Miroslav Vitous (Weather Report, solo-μπάσο )μου είπε ότι η jazz έχει πεθάνει, η jazz έχει τελειώσει, επειδή δεν υπάρχουν πλέον μεγάλες μουσικές προσωπικότητες όπως ο Herbie Hancock και ο Wayne Shorter. Συμφωνείτε μ’ αυτή τη δήλωση;

Ναι, είναι αλήθεια. Μεγάλωσα μ’ αυτούς τους ανθρώπους και είναι ωραίοι άνθρωποι και πολύ ισχυρές προσωπικότητες. Αλλά μην ξεχνάς, τα τελευταία 10-12 χρόνια, δεν υπάρχει πλέον δισκογραφική βιομηχανία και έτσι κανένας instrumental μουσικός δεν μπορεί να υπογράψει ένα συμβόλαιο. Έτσι, πώς μπορούν να αναπτυχθούν; Δεν μπορούν ν’ αναπτυχθούν ως μουσικοί ή ως άνθρωποι, επειδή η μουσική τους δεν έχει καμμία τύχη. Πριν από 20, 30, 40 χρόνια, ήταν ένας διαφορετικός κόσμος και εμείς, οι μουσικοί, μπορούσαμε να υπογράψουμε ένα συμβόλαιο και με το συμβόλαιο, έχεις ένα δίσκο και μπορείς να κάνεις συναυλίες. Αλλά σήμερα, είναι τόσο δύσκολο. Ο μόνος τρόπος για να γνωρίσεις κόσμο, είναι στο Διαδίκτυο. Αλλά υπάρχουν χιλιάδες και χιλιάδες διαφορετικά συγκροτήματα στο Διαδίκτυο. Πώς μπορεί να σε μάθει ο κόσμος; Είναι τόσο δύσκολο για τους μουσικούς. Οι νέοι μουσικοί σήμερα υποφέρουν πραγματικά. Επειδή δεν μπορούν ν’ αναπτύξουν τη μουσική τους, πώς μπορούν να αναπτύξουν τις προσωπικότητές τους; Είναι πολύ δύσκολο. Είναι πολύ δύσκολος δρόμος για τους νέους μουσικούς σήμερα. Είναι πραγματικά δύσκολο. Προσπαθώ να βοηθήσω σ’αυτό, αλλά πίστεψέ με, είναι πολύ δύσκολο.

Είναι αλήθεια ότι κάποτε είπατε στον Allan Holdsworth μετά από μια συναυλία: «Αν μπορούσα να καταλάβω κάτι που κάνεις, θα το έκλεβα»;

Ναι, είναι απολύτως αλήθεια (γέλια)! Του το είπα και δεν με πίστευε. «Αν ήξερα τι κάνεις, θα ‘κλεβα τα πάντα, αλλά δεν ξέρω τι κάνεις. Έτσι, πώς μπορώ να το κλέψω; Δεν είναι δυνατόν». Ο Allan ήταν ωραίος. Ήταν πολύ υπέροχος κιθαρίστας. Πολύ ωραίος.

Σας αρέσει η διασκευή του Jeff Beck στο “A Day in the Life”;

Ναι, φανταστική! Τον άκουσα να το παίζει ζωντανά. Μόλις τον είδα, πρόσφατα. Ο Jeff νομίζω ότι είναι ο αγαπημένος μου κιθαρίστας όλων των εποχών. Είναι σπουδαίος κιθαρίστας. Πραγματικά, τόσο ξεχωριστός.

Ένα τεράστιο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ» στον κύριο John McLaughlin για τον χρόνο του.

Official John McLaughlin website: http://www.johnmclaughlin.com

Official John McLaughlin Facebook page: https://www.facebook.com/johnmclaughlinofficial

Πηγή:hit-channel.com

Rate this item
(0 votes)
© 2018 Web Artistic All Rights Reserved. Designed By Web Artistic