Just Wait...

Σαν σήμερα ''έφυγε'' ο Γιώργος Ζαμπέτας

×

Warning

JUser: :_load: Unable to load user with ID: 131
Σαν σήμερα ''έφυγε'' ο Γιώργος Ζαμπέτας

Σαν σήμερα ''έφυγε'' ο Γιώργος Ζαμπέτας

Σαν σήμερα έφυγε από την ζωή ο εμπνευσμένος συνθέτης του λαικού μας τραγουδιού και κορυφαίος δεξιοτέχνης του μπουζουκιού Γιώργος Ζαμπέτας.

Άφησε την τελευταία του πνοή από καρκίνο στο νοσοκομείο ''Σωτηρία''.Ήταν 67 ετών

Ο Γιώργος Ζαμπέτας γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου του 1925 στο Μεταξουργείο αλλά είχε καταγωγή από την Κύθνο.

Γονείς του ήταν ο Μιχάλης Ζαμπέτας, που ήταν κουρέας και η Μαρίκα Μωραΐτη, ανηψιά γνωστού βαρύτονου της εποχής.

 

«Ο Ζαμπέτας ως συνθέτης χωράει μέσα στην πρώτη δεκάδα των μεγάλων μορφών του ρεμπέτικου και λαϊκού μας τραγουδιού. Ως μπουζουκτσής ήταν ο καλύτερος, από την άποψη του προσωπικού ήχου, αλλά σαν σώου-μαν ήταν μοναδικός. Ένας καλλιτέχνης που αν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα πρωταγωνιστούσε, πιθανότατα, στην παγκόσμια σκηνή!» είπε ο στιχουργός και ποιητής Λευτέρης Παπαδόπουλος

 

Τα πρώτα μαθήματα στο μπουζούκι τα πήρε από τον κουρέα πατέρα του και από το 1950 άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά σε λαϊκά κέντρα. Στη δισκογραφία μπήκε το 1953.

 

Το 1959 είναι η χρονιά που ο Μάνος Χατζηδάκις τον κάνει σολίστ στα έργα του και ταξιδεύουν μαζί, καθώς και με την Μελίνα Μερκούρη και τον Ζιλ Ντασέν, στις Κάννες για το "Ποτέ την Κυριακή" - το πάρτυ υπό τους ήχους του Ζαμπέτα άφησε ιστορία στο φεστιβάλ.

 Τα επόμενα χρόνια, ο Γιώργος Ζαμπέτας «κέντησε» με τις ξεχωριστές πενιές του τις εισαγωγές και τα τραγούδια κι άλλων μεγάλων συνθετών όπως των Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Πλέσσα, Μαρκόπουλου, Μαρκέα, Καπνίση κ.α. Έγραψε ακόμα τραγούδια με τους Πυθαγόρα, Καγιάντα, Πρετεντέρη, Παπαδόπουλο, Τζεφρώνη, Μπακογιάννη και Παπαγιαννοπούλου, ενώ συνεργάστηκε στενά με τον κορυφαίο στιχουργό Χαράλαμπο Βασιλειάδη - Τσάντα, τον ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου και τον Αλέκο Σακελλάριο.

 

Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται πάνω από 250 τραγούδια, τα περισσότερα από τα οποία έγιναν επιτυχίες, όπως Πατέρα κάτσε φρόνιμα, Ρωμιός αγάπησε Ρωμιά, Σταλιά-σταλιά, Τι σου ’κανα και μ’ εγκατέλειψες, Τι γλυκό να σ’ αγαπούν, Ο πενηντάρης, Μάλιστα κύριε, Ο πιο καλός ο μαθητής,τα δειλινά,δεν έχει δρόμο να διαβώ,τι να φταίει,Δημήτρη μου Δημήτρη μου,η Κυριακή,σήκω χόρεψε συρτάκι,αγωνία,αλήτη κ.ά. Με τα τραγούδια του ανέδειξε μια ολόκληρη γενιά τραγουδιστών: Τόλης Βοσκόπουλος, Μαρινέλλα, Δημήτρης Μητροπάνος, Βίκυ Μοσχολιού, Σταμάτης Κόκοτας, Δούκισσα,Στέλιος Καζαντζίδης, Μανώλης Καναρίδης, Πρόδρομος Τσαουσάκης,Πόλυ Πάνου κ.α.

Εκτός απ την πλούσια σε επιτυχίες δισκογραφική δραστηριότητα του στο εσωτερικό, έκανε αρκετές εμφανίσεις στο εξωτερικό ως δεξιοτέχνης του μπουζουκιού.

 

Η εικόνα του είναι οικεία ακόμα και στις νέες γενιές μια και εμφανίστηκε και σε πολλές θεατρικές παραστάσεις αλλά και σε πολλές αγαπημένες ελληνικές ταινίες όπως «Ο πύργος των ιπποτών» (1952), «Ανήσυχα νιάτα» (1963), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Κόκκινα φανάρια» (1963), «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» (1966), κ.α ενώ έγραψε την μουσική σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου

 Από την ταινία ''Η κόρη μου η σοσιαλίστρια'' στην οποία έγραψε την μουσική

Η βιογραφία του που έγραψε η κόρη του ,Κατερίνα Ζαμπέτα , ''Βαθιά στη θάλασσα θα πέσω'' μας δίνει μια ολοκληρωμένη εικόνα για τον ταλαντούχο δημιουργό Γιώργο Zαμπέτα.

Υπήρξε και αδύναμος, δοτικός, ταλαιπωρημένος, αισθηματίας. Δούλευε όπως έλεγε «για τη δόξα», δεν τον ενδιέφεραν τα λεφτά, αν κι έκανε το κουμάντο του –κυρίως η Αργυρώ (Ρούλα), η σύζυγός του–ενώ όσοι τον γνώριζαν έχουν να λένε για την ανοιχτοσύνη και την καλή του καρδιά. Χείμαρρος τρυφερότητας, όπως τον περιγράφει η κόρη του Κατερίνα Ζαμπέτα 

 

Στο μπαρμπέρικο του πατέρα του πρωτάκουσε δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, εκεί αγάπησε τον ήχο του. Οταν απολύθηκε από την αεροπορία, «επαγγελματίστηκα» αστειευόταν. Ο Χαράλαμπος Βασιλειάδης, ο γνωστός Τσάντας, του έδωσε στίχους και τον προέτρεψε να γράψει μουσική σε μια εποχή που οι εταιρείες ήθελαν τους Μητσάκη Τσιτσάνη, Παπαϊωάννου. «Τον Μάρκο τον έχουνε πεταμένο με τις κλωτσιές. Και τον Στράτο. Γιατί αυτούς του ανθρώπους τους είχανε φάει το ζουμί κι είχανε μείνει τα κόκαλα».

 

Λάτρευε τη φωνή του Στράτου Παγιουμτζή, «ο θεός των θεών», χαρακτήριζε «θρύλο» τον Καζαντζίδη, «μεγάλη καρδιά» τον Χιώτη, «φίνο» τον Μητσάκη και θυμόταν πάντα τη συμβουλή που του έδωσε το 1952 να μην πίνει με τους θαμώνες. «Αποχτούνε δικαιώματα και θα σε ξεφτιλίσουνε στο σανίδι». Εκτοτε το αμάρτημά του ήταν «ο καφές και κανένα τσιγαράκι στη χάση και στη φέξη».

 

Για τον Τσιτσάνη έλεγε πως ήταν «πολύ παρωπιδοφόρος». «Δεν ήθελε κανέναν. Μόνο με τις γυναίκες δεν είχε πρόβλημα, γιατί εκεί δεν υπήρχε ανταγωνισμός», αλλά παραδεχόταν ότι «ήτανε μεγάλος! Κολόνα μεγάλη, καρυάτιδα».

 

Τραγουδιστής ο Γιώργος Ζαμπέτας έγινε με προτροπή του Μίνου Μάτσα. «Αυτός μ’ έβγαλε στη γραμμοφωνία». Και η διορατικότητα της Αργυρώς. Ηταν αυταρχική, ζηλιάρα σύζυγος, αλλά τον γλίτωσε «από κακοτοπιές και λανθασμένες κινήσεις».

 

Για τον Χατζιδάκι 

 

«Αυτοκράτορα της μουσικής» θεωρούσε τον Χατζιδάκι. Μια φορά στο στούντιο ο κορυφαίος συνθέτης τον ζήτησε να παίξει ένα ταξίμι. «Πλακώνομαι» –εξομολογείται ο ίδιος– «στο παίξιμο. Μη, μου φωνάζει, Γιώργο, μέχρι το λα θα πας. Α, του απαντάω, δεν κατάλαβα, με συγχωρείς. Επρεπε να μου πεις να πάω μέχρι πλατεία Κολιάτσου, όχι παραπέρα». Το έπαιξε όπως του ζήτησε και αμέσως μετά: «Γιώργο, τώρα παίξε κάτι άλλο και πήγαινε μέχρι Αγάμων». «Ωραίος ο Μανόλης, την καταλάβαινε τη φάρα μας. Και δεν πέρασε δίσκος ή τραγούδι που να μη βάλει τ’ όνομά μου. Σολίστ Γιώργος Ζαμπέτας». Είχε όμως παράπονο και ακόμη μεγαλύτερο η… μάνατζερ Αργυρώ,η γυναίκα του, από τον Μίκη Θεοδωράκη. «Θεοδωράκης για σένα τέλος», του είπε σαν είδε ότι στη «Γειτονιά των αγγέλων» δεν αναφερόταν το όνομα του συζύγου της. Ανάλογη ήταν η αντίδραση και με τον Σταύρο Ξαρχάκο. «Ο πατέρας εκτιμούσε τον “κοντό”, όπως τον αποκαλούσε σπίτι». Οταν όμως στη συναυλία στο «Κεντρικόν» το 1965 δεν αναφέρθηκε το όνομά του στο πρόγραμμα, η Αργυρώ Ζαμπέτα διεμήνυσε: «Κουράστηκα να σε βλέπω να παίζεις για τους άλλους».

 

Ο Ζαμπέτας έγραψε πολλά και διαφορετικά τραγούδια. Τα «Δειλινά» και το «Πάει, πάει» σε στίχους του Τούντα τα κέρδισε με την εργατικότητά της στην αρχή της καριέρας της η Μοσχολιού. Αντίθετα, τα έχασε η Πόλυ Πάνου που εκείνη την ημέρα προτίμησε τα μπάνια στη θάλασσα. Οπως τον υπέροχο «Αλήτη» η Μπέμπα Μπλανς. Ατέλειωτες οι κόντρες τους. Βελούδινη φωνή αλλά «της έλειπε η σύνεση».

 

Το τραγούδι που έγραψε για την ταινία ''Μιας πεντάρας νιάτα'' το οποίο το ηχογράφησε σε 45άρι με τη φωνή της Μπέμπα Μπλανς

Αφορμή για να γράψει τον «Αράπη» στάθηκε μία φωτογραφία του Γιώργου Νεοφώτη, του γαμπρού της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, στην Αφρική. Κάποιοι τον ειρωνεύτηκαν. Λίγοι ήξεραν ότι εκτός από το αστείο, το τραγούδι έκρυβε και ένα αίσθημα εγκατάλειψης. Η εποχή ήθελε τούρκικα, αράπικα, ινδικά και ο Ζαμπέτας ένιωθε «εκτός».

Χαρακτηριστική του ήθους του μεγάλου δημιουργού ήταν και η δήλωση του Δημήτρη Μητροπάνου, ο οποίος τον θεωρούσε δεύτερο πατέρα του: «ο Ζαμπέτας είναι ο μόνος άνθρωπος στο τραγούδι ο οποίος με βοήθησε χωρίς να περιμένει κάτι. Με όλους τους υπόλοιπους συνεργάτες μου κάτι πήρα και κάτι έδωσα».

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70, όταν τα ήθη αρχίζουν να αλλάζουν, ο Ζαμπέτας κάνει στροφή στη σάτιρα υπό μορφή σώου, με τις γνωστές του επιτυχίες «Ο Θανάσης», «Ο πενηντάρης», «Μάλιστα κύριε» κλπ. να δημιουργούν και πάλι αίσθηση στο κοινό.

 

 Στο βιντεάκι πριν το τραγούδι ο Ζαμπέτας αναφέρει πως έγραψε το ''Πού'σαι Θανάση''

Ενα τηλέφωνο μονάχα

 

Η δεκαετία του ’80 έφερε νέα ήθη. Οι καταξιωμένοι τραγουδιστές δεν ήθελαν συνεργασίες μαζί του, εκείνος κλείστηκε, το αναπνευστικό πρόβλημα χειροτέρεψε. Σε κηδείες φίλων δεν ήθελε να πηγαίνει. «Καθόταν σπίτι και συνόδευε με το μπουζούκι του τους πεθαμένους», περιγράφει η Κατερίνα Ζαμπέτα.

 

Πίστευε ότι τον θεωρούσαν δεύτερο και τρίτο, «σκυλά». Ηταν άνθρωπος περήφανος, εγκάρδιος, χωρίς ζήλια. «Ενα τηλέφωνο μονάχα θέλω», έλεγε με παράπονο. «Ν’ ακούσω από το σύρμα μια παλιά, αγαπημένη φωνή. Τίποτ’ άλλο…».

Ωστόσο, από το 1990 και μετά, οι δισκογραφικές εταιρείες και τα Μ.Μ.Ε. «ανακαλύπτουν» τα τραγούδια του, τα οποία κυριαρχούν ξανά, γνωρίζοντας νέα άνθηση, στις προτιμήσεις των ακροατών.

Δυστυχώς, ο ίδιος δεν βρίσκεται μόνο στη δύση της καριέρας, αλλά και της ζωής του. Στις αρχές του 1992, δεν ένοιωθε καλά, η κατάστασή του επιδεινώθηκε, πονούσαν τα κόκκαλά του. Μπήκε στο νοσοκομείο με τη διάγνωση του καρκίνου στα οστά σε προχωρημένη κατάσταση. Άφησε την τελευταία του πνοή από καρκίνο, στο νοσοκομείο «Σωτηρία», στις 10 Μαρτίου του 1992. Ήταν 67 ετών.

Ο Δήμος Αιγάλεω, τίμησε δις εν ζωή το μεγάλο συνθέτη, σε εκδηλώσεις που διοργάνωσε τον Απρίλιο του 1988 και το Σεπτέμβριο του 1990, ενώ και μια πλατεία της πόλης, πλησίον του σπιτιού του, φέρει το όνομά του

 

Πηγές:βικιπαίδεια,tvxs.gr,kathimerini.gr,sansimera.gr

 

 

 

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ