Just Wait...

Placido Domingo,o ζωντανός μύθος της Όπερας γίνεται σήμερα 76 χρονών

×

Warning

JUser: :_load: Unable to load user with ID: 131
Placido Domingo,o ζωντανός μύθος της Όπερας γίνεται σήμερα 76 χρονών

Placido Domingo,o ζωντανός μύθος της Όπερας γίνεται σήμερα 76 χρονών

O Plácido Domingo έχει περιγραφεί στoν διεθνή Τύπο ως «ο βασιλιάς της Όπερας", "μια πραγματική αναγέννηση του ανθρώπου στη μουσική» και ως«ο μεγαλύτερος  καλλιτέχνης όπερας της σύγχρονης εποχής."

 Για πάνω από μισό αιώνα, έχει τραγουδήσει σε πάνω από 3.800 παραστάσεις  έχοντας παίξει 147 ρόλους, πέραν του ότι έχει διαξάγει  πάνω από 500 παραστάσεις και έκανε εκατοντάδες ηχογραφήσεις ήχου και βίντεο καθώς και ταινίες.

 

Στα 76 του   διατηρεί μια ενεργή καριέρα  ως τραγουδιστής και μαέστρος εκτός από την εργασία του ως πολιτιστικός ιμπρεσάριος και επιχειρηματίας. Είναι επίσης διοργανωτής συναυλιών και φιλάνθρωπος.Υπηρετεί ως Γενικός Διευθυντής της Όπερας του Λος Άντζελες , Πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Φωνογραφικής Βιομηχανίας, Πρόεδρος της Europa Nostra, Ιδρυτής της Operalia, του Παγκόσμιου οργανισμού διεξαγωγής διαγωνισμών όπερας  και είναι κάτοχος του Pampano, το εστιατόριό του στην πόλη της Νέας Υόρκης.

 

Έχει συμπεριληφθεί στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες για το μέγεθος του ρεπερτορίου του και για το γεγονός ότι έλαβε 101 κλήσεις κουρτίνας μετά από μια παράσταση - τoν Oθέλο  του Verdi στην Κρατική Όπερα της Βιέννης.

Οι εμφανίσεις του σε όλο τον κόσμο με τους συναδέλφους του José Carreras και Luciano Pavarotti στις θρυλικές πλέον συναυλίες των'' Tριων Tενόρων ''ήταν μία από τις μεγάλες μουσικές επιτυχίες της δεκαετίας του 1990.

 Ως διευθυντής όπερας, επίσης, ο Domingo έχει διαδραματίσει ουσιαστικό ρόλο στην  ανάπτυξη περιφερειακών αμερικανικών εταιρειών σε διεθνώς αναγνωρισμένα μουσικά σύνολα, ως Γενικός Διευθυντής, πρώτα, της Washington National Opera, και σήμερα ως Γενικός Διευθυντής της Όπερας του Λος Άντζελες

 

 Ο Ισπανός τενόρος Placido Domingo (José Plácido Domingo Embil) γεννήθηκε στη Μαδρίτη της Ισπανίας στις 21 Ιανουαρίου του 1941

 Κατάγεται από γονείς τραγουδιστές οπερέτας και σε αυτούς οφείλει τη γνωριμία με το μουσικό θέατρο σε πολύ μικρή ηλικία. Στα 14 γίνεται δεκτός από το Εθνικό Μουσικό Ωδείο στο Μεξικό και στα 18 του κάνει το ντεμπούτο του ως σολίστ.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1961, ήρθε η πρώτη του επιτυχία επί αμερικανού εδάφους στο Ντάλας του Τέξας με το ρόλο του Αρθούρου από την όπερα Λουτσία ντι Λαμερμούρ του Ντονιτσέτι. Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε το 1968 στη Ν. Υόρκη, στη Μητροπολιτική Όπερα και στη συνέχεια στο Αμβούργο. «Στο Αμβούργο τραγούδησα το 1975 για πρώτη φορά Οθέλο, οι κριτικοί κατενθουσιάστηκαν. Νομίζω όμως ότι τόσο καλά δεν τον τραγούδησα ποτέ άλλοτε στη ζωή μου» εκμυστηρεύεται. Ακολούθησαν εμφανίσεις στο Μιλάνο, το Εδιμβούργο, το Παρίσι, το Σάλτσμπουργκ και σε όλες σχεδόν τις όπερες του κόσμου. Τις περισσότερες εμφανίσεις έκανε στη Μητροπολιτική Όπερα της Ν. Υόρκης με 800 παραστάσεις σε 46 διαφορετικούς ρόλους.

 

Από τενόρος βαρύτονος

 Το 2014 με την περίφημη Άννα Νετρέμπκο στο Τροβατόρε του Βέρντι (Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ)

Το 2014 με την περίφημη Άννα Νετρέμπκο στο Τροβατόρε του Βέρντι (Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ)

Τα βασικό του ρεπερτόριο βασίζεται σε γαλλικές και ιταλικές όπερες κυρίως των Βέρντι, Πουτσίνι και Μπιζέ. Το 1991 οι επισκέπτες ξαφνιάστηκαν όταν είδαν τον Ντομίνγκο να παρακολουθεί παράσταση στο Φεστιβάλ Βάγκνερ του Μπαϊρόιτ. Την επόμενη σεζόν τον παρακολούθησαν επί σκηνής να τραγουδά Βάγκνερ με τη μελωδική belcanto, γλυκιά φωνή του χωρίς όμως να της λείπει η απαραίτητη λάμψη. Το 2007 με την πάροδο της ηλικίας αλλάζει και από τενόρος γίνεται βαρύτονος. Έτσι ξεκινά μια νέα καλλιτεχνική περίοδος στη ζωή του με νέους ρόλους.

 

Σημαντικό για τον Πλάθιντο Ντομίνγκο είναι να δημιουργήσει μια νέα γενιά μουσικών. Το 1993 ιδρύει την Operalia, ένα διαγωνισμό τραγουδιού που κάθε χρόνο γίνεται σε διαφορετική πόλη. Και όταν το 2009 παίρνει το πρώτο βραβείο «Birgit Nilsson-Preis», που συνοδεύεται με το αστρονομικό ποσό του ενός εκ. δολαρίων, το δωρίζει σε διάφορους διαγωνισμούς κλασικού τραγουδιού. Το φιλανθρωπικό έργο είναι η άλλη μεγάλη αδυναμία του καλλιτέχνη. Μετά τον καταστροφικό σεισμό στο Μεξικό έχτισε ένα χωριό για ορφανά παιδιά και διοργάνωσε φιλανθρωπικό γκαλά για τα θύματα του καταστροφικού τυφώνα Κατρίνα το 2005 στη Ν. Ορλεάνη.

Σχέδια για συνταξιοδότηση μετά τα 75; «Δεν θα τραγουδήσω ούτε μια μέρα περισσότερη, από όσο θα πρέπει, αλλά ούτε και λιγότερη από όσο μπορώ», είπε το 2009 σε συνέντεξή του στη Frankfurter Allgemeine Zeitung

 

 Έχει κερδίσει συνολικά εννέα βραβεία Grammy και τρία Latin Grammy. Τιμήθηκε από την Μεγάλη Βρετανία με τον τίτλο Knight Commander of the Order of the British Empire.

 

 

Από συνέντευξή του στον Θανάση Λάλα το 2000

 

Τι κάνει έναν μεγάλο ερμηνευτή να ξεχωρίζει από κάποιον που είναι μέτριος;

 

«Αυτό είναι κάτι που τις περισσότερες φορές ούτε ο ίδιος δεν το γνωρίζει. Και καλύτερα που δεν το γνωρίζει... Αν το γνώριζε, ίσως να έχανε και τη λαμπρότητά του. Η λαμπρότητα του μεγάλου ερμηνευτή κρύβεται στα μυστήρια αυτά... Ερμηνευτής που έχει λύσει αυτά τα μυστήρια είναι σαν ζωή χωρίς μυστικά. Το μόνο που κάνει κάθε φορά ο μεγάλος ερμηνευτής είναι να νιώθει κάτι και να τολμά να το εκφράζει. Αυτό γίνεται αυθόρμητα, βγαίνει από μέσα του και αποδεικνύεται πολύ διαφορετικό. Ο ίδιος όμως δεν ξέρει τι ακριβώς είναι αυτό που συγκινεί τους θεατές και τους κριτικούς. Για μένα ­ αν προσπαθήσω να ερμηνεύσω όλα αυτά που συνιστούν τον μεγάλο ερμηνευτή ­ το παν στην ερμηνεία είναι ο τρόπος ανάγνωσης μιας παρτιτούρας. Ο μεγάλος ερμηνευτής δεν είναι μεγάλος μόνο όταν τραγουδάει αλλά κυρίως όταν διαβάζει. Πιστεύω ότι πρέπει να μπορεί να διαβάζει σωστά την παρτιτούρα, να διακρίνει δηλαδή τι θέλει να πει ο συνθέτης και στη συνέχεια να είναι σε θέση να εκφράσει αυτό που καταλαβαίνει».

 

Υπάρχει μια αντίληψη που λέει ότι η κλασική μουσική είναι υπόθεση ανθρώπων οι οποίοι γνωρίζουν από μουσική, ανθρώπων που έχουν μια μουσική παιδεία...

 

«Οχι, δεν συμφωνώ. Το κοινό δεν χρειάζεται να ξέρει. Πρέπει απλώς να μπορεί να νιώθει. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδήμονας για να πει: "Αυτό μου αρέσει... αυτό δεν μου αρέσει...". Φυσικά υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι αγαπούν την όπερα ή μουσικοί που γνωρίζουν αρκετά πράγματα. Εγώ όμως, ως τραγουδιστής, θέλω το κοινό να μπορεί να με καταλάβει, να νιώσει αυτό που προσπαθώ να του δώσω μέσα από τη φωνή μου, μέσα από τον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύω ή διευθύνω ένα έργο. Δεν με ενδιαφέρει να καταλαβαίνουν. Με ενδιαφέρει να νιώθουν το συναίσθημα ­ και το δικό μου και του συνθέτη. Πάντα βέβαια ανάμεσα στο κοινό θα υπάρχουν και άνθρωποι οι οποίοι θα γνωρίζουν από μουσική. Γι' αυτούς η απόλαυση είναι άλλη».

 

Εσείς πιστεύετε ότι υπάρχουν διάφορα είδη μουσικής ή ότι η μουσική είναι μία;

 

«Πιστεύω ότι υπάρχουν δύο είδη μουσικής ­ η καλή και η κακή. Είναι ο μόνος διαχωρισμός που αποδέχομαι».

 

Δεν ήταν λιγάκι ρίσκο για εσάς, ενώ ήσασταν ήδη ένας διάσημος τραγουδιστής, να περάσετε στη διεύθυνση ορχήστρας;

 

«Από τη στιγμή που είσαι εκτεθειμένος στην κριτική ­ εύκολα δηλαδή αναρωτιέται κάποιος γιατί το έκανα ­ το ρίσκο υπάρχει. Η απάντηση είναι ότι το έκανα επειδή εκτός από τραγουδιστής είμαι και διευθυντής ορχήστρας. Είναι απλό νομίζω. Δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος. Μάλιστα μερικές φορές νιώθω καλύτερος διευθυντής ορχήστρας από τραγουδιστής».

 

Μόνο παίρνοντας ρίσκα φθάνουμε κάπου στη ζωή;

 

«Νομίζω ότι θα ήταν πολύ πληκτικό αν κάναμε μόνο τα απλά, τα εύκολα... και αυτά που ο καθένας μπορεί να κάνει. Συνήθως τα δύσκολα είναι αυτά που κρύβουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον».

 

Εσείς την Κάλλας την είχατε γνωρίσει, έτσι δεν είναι;

 

«Φυσικά. Δυστυχώς όμως δεν έχω τραγουδήσει ποτέ μαζί της».

 

Τι ήταν αυτό που την έκανε τόσο μεγάλη;

 

«Υπήρξε ίσως η πρώτη τραγουδίστρια αυτού του αιώνα που διέθετε τόσο τεράστιες δραματικές ικανότητες. Επάνω στη σκηνή είχε τη δύναμη να σε πείθει απόλυτα».

 

 

Πηγές:placidodomingo.com,dw.com,tovima.gr,musicislifepsansimera.blogspot.com

 

Aκούστε τον Simpleradio ΕΔΩ

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ