Just Wait...

Ο Φεβρουάριος...

Ο Φεβρουάριος...

Ο Φεβρουάριος...

Ο Φεβρουάριος

 

Έφτασε και ο πιο παραπονιάρης..

Που ίσως να έχει και δίκιο.

Ίσως όμως και όχι..

Είναι αλήθεια, ο πιο μικρός, ο πιο κρύος και ο πιο γιορτινός.

Και μπορεί τελικά, για όλα αυτά μα και για …άλλα, να είναι ο πιο απαραίτητος.

 

 

Παραπονιέται, βλέπετε, που τον μίκρυναν.

Που του πήραν δανεικές και …αγύριστες, τις τελευταίες ημέρες του.

Όμως, από την άλλη, ευτυχώς που είχαν αυτήν την ιδέα

και τον ενέπλεξαν στους περίπλοκους μαθηματικούς υπολογισμούς τους,

πρώτα ο Ιούλιος Καίσαρ με το Ιουλιανό ημερολόγιο

και στην συνέχεια, το 1582 μ.Χ., ο Πάπας Γρηγόριος ο ΙΓ΄ με το Γρηγοριανό ημερολόγιο

κι έτσι, λύθηκε ο γρίφος που - για χιλιετίες - άφηνε πάντα τις χρονιές με έλλειμμα ή με περίσσευμα.

 

 

Του κακοφαίνεται επίσης, που είναι ο πιο κρύος.

Που, εξ αιτίας της παγωνιάς του, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι,

παύουν για λίγο κάθε δραστηριότητα.

Όμως αλίμονο..

Χωρίς αυτήν την μικρή ανάπαυλα,

με τι κουράγιο θα μπουμπούκιαζαν και θα κάρπιζαν ξανά και ξανά τα δένδρα,

με τι δύναμη θα συνεχιζόταν η εκ νέου αναπαραγωγή των ζώων και η αναγέννηση της φύσης..;

Μεταξύ μας, το ίδιο δεν συμβαίνει και με εμάς, τους ανθρώπους..;

Χωρίς αυτόν τον πρόσκαιρο χειμώνα,

με τι προοπτική, αλήθεια, με τι ελπίδα, θα περιμέναμε τη νυν και αεί επερχόμενη άνοιξη...

 

 

Μουτρώνει βέβαια και που, δίχως να τον ρωτήσουν, του φόρτωσαν τόσες εορτές.

 

‘’Μα μπορώ εγώ, που είμαι και μικροκαμωμένος, να σηκώσω τέτοιο βάρος;’’

αναρωτιέται ανήσυχος.

’’Δεν μου έφταναν οι περίπου δέκα άγιοι, δεν μου φτάνει και η Υπαπαντή,

έχω κάθε χρόνο και τον άλλο μπελά,  το Τριώδιο,

με τα γλέντια, τα μασκαρέματα και τις αθυροστομίες!’’

 

Ωστόσο, δεν σκέφτεται ο καημένος, ότι χάρη στο Τριώδιο και τις Απόκριες

- που πολύ σοφά ο λαός τις νοικοκύρεψε μετά τα Χριστούγεννα και πριν την σαρακοστή του Πάσχα -

και όπως αυτές εορτάζονται (σε κάποιες περιπτώσεις, για αιώνες απαράλλαχτα)

σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας,

κατάφεραν οι άνθρωποι να συσπειρώνουν τις κοινωνίες τους.

Κατάφεραν επίσης, με τις συνεστιάσεις, την σάτιρα, τα τραγούδια και τους χορούς,

να δηλώνουν ένα αναζωογονητικό ‘’παρών’’ στον χώρο και στον χρόνο,

να ενισχύουν τους οικογενειακούς δεσμούς

αλλά να …τακτοποιούν και διάφορες κοινωνικές υποθέσεις τους,

όπως γνωριμίες, προξενιά, παντρολογήματα κλπ.

Με τις μεταμφιέσεις πάλι και τις προσωπίδες,

από τη μία κατάφεραν – και μάλιστα χωρίς να προκαλούν το σύγχρονο θρησκευτικό αίσθημα -

να προσεγγίζουν τις παγανιστικές ή και τις αρχέγονες μαγικολατρευτικές τελετές,

με στόχο την ..αιώνια αναχαίτιση των ‘’δαιμονίων’’

αλλά και την πολυπόθητη γονιμότητα της γης, των ζώων και οπωσδήποτε των ανθρώπων,

από την άλλη ασφαλώς,

την (άνευ όρων) μεταμόρφωση από τον καθημερινό τους εαυτό σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Τέλος, με τα πικάντικα αστεία, τα άσεμνα τραγούδια, τις βωμολοχίες και την γενική ελευθεριότητα,

φρόντισαν μεν να ερωτοτροπούν ανενόχλητα,

επέτυχαν δε και κάτι που αποτελεί ‘’δύσκολη στιγμή’’ για τον γονιό

και του προκαλούσε ανέκαθεν αμηχανία και προβληματισμό,

την μύηση δηλαδή των παιδιών στην σημειολογία της ερωτικής επαφής.

 

 

Κάπου κάπου πάντως, γκρινιάζει και για έναν ακόμη λόγο.

Που διάλεξαν αυτόν, εξ αιτίας της ιδιαίτερης θέσης του

(μιας και μέχρι πριν λίγες εκατοντάδες χρόνια, θεωρείτο ο …τελευταίος της χρονιάς),

μέσα από δεήσεις στους θεούς, παλιότερα,

ή, σήμερα, με μνημόσυνα, ψυχοσάββατα και εορτές πιο ‘’ελεύθερες’’,

που διάλεξαν αυτόν οι άνθρωποι λοιπόν, να τους μορφοποιεί μία ψευδαίσθηση

ότι απαλλάσσονται οι συνειδήσεις τους από τις αμαρτίες που είχαν υποπέσει τη χρονιά που πέρασε

και να επανατοποθετούν τον εαυτό τους απέναντι στη ζωή και τον θάνατο..

 

 

Όμως..

Όμως..

Κάπως έτσι, έστω και κατά το …ελάχιστο δυνατόν,

δεν αξιοποιούμε και μία από τις (πολλές κατά τα άλλα) ευκαιρίες που μας δίδονται

να συμμετέχουμε σε αυτό που ορίζει και η λατινική ρίζα του ονόματός του;

Στα Februa.

Δηλαδή στην ‘’εορτή του Καθαρμού, του Εξαγνισμού και της Συγγνώμης’’…

 

Ηλίας Μπουντούρης

 

 

Βιβλιογραφία

 

- ‘’Βυζαντινών βίος και πολιτισμός’’ (1949) – Φαίδων Κουκουλές

- ‘’Ελληνικαί εορταί και έθιμα της λαϊκής λατρείας’’ (1956) – Γεώργιος Μέγας

- ‘’Σαρακατσάνοι’’ (1957) – Αγγελική Χατζημιχάλη

- ‘’Λαογραφικές παρετυμολογίες’’ (1975) – Κωνσταντίνος Μηνάς

- ‘’Εισαγωγή στην Ελληνική Λαογραφία’’ (1978) – Δημήτριος Λουκάτος

- ‘’Νεοελληνικές αιματηρές θυσίες’’ (1979) – Γεώργιος Αικατερινίδης

- ‘’Η ζωή στη Σμύρνη’’ (1981) – Δημήτριος Αρχιγένης

Πηγή : http://boudouris.com.gr/

 

Ακούστε τον Simple Radio πατώντας ΕΔΩ

ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ