Οταν μερικες φορες δε σε βλεπω να γελας
, κατανοω το γιατι..ξερω οτι για σενα, το να τρως μονος κανει το φαγητο ανοστο...το να μη δινεις νερο, δε σε ξεδιψα ποτε..να μη μοιραζεις τα ρουχα σου, κανει το κρυο ανυποφορο..και το να μη σκορπας καλα λογια, σε κανει να εισαι μονος αναμεσα σε χιλιαδες..ετσι ειναι ανθρωποι σαν εσενα..δινουν τα παντα, κι ομως νιωθουν οτι δινουν λιγα..νιωθεις να συγκρουεσαι μεσα σου..να σου θυμισω οτι το φως του ηλιου ειναι αποτελεσμα αμετρητων εκρηξεων κι εσωτερικων συγκρουσεων..ασε τι λες εσυ..εγω δε μπορω να σε κοιταξω απ το φως..δεν ξερω αν βλασφημω, αλλα οταν σε βλεπω να δινεις, θυμαμαι δυο χερια που καποτε μοιρασαν λιγο ψωμι και λιγο κρασι σ ενα τελευταιο τραπεζι..δυο χερια που αργοτερα σταυρωθηκαν επειδη εδιναν πολλα..δε βαριεσαι ομως..η δικη σου ανασταση ειναι το ευχαριστω στα ματια του αλλου..σε φιλω...να γελας..σημερα ολα θα ειναι καλυτερα..στο υποσχομαι...
Rate this item
(0 votes)
© 2018 Web Artistic All Rights Reserved. Designed By Web Artistic